w Donbasie i później nad Donem i Kubaniem i na Kaukazie, we wrześniu 1942 został dowódcą 11 Korpusu Piechoty Gwardii 9 Armii Północnej Grupy Wojsk Frontu Zakaukaskiego, a w grudniu 1942 zastępcą dowódcy wojsk 58 Armii Frontu Zakaukaskiego. Od 25 stycznia do 10 lutego 1943 dowodził 46 Armią Frontu Zakaukaskiego i Północno-Kaukaskiego, od maja do lipca 1943 ponownie był zastępcą dowódcy 58 Armii, a następnie do końca wojny dowódcą 9 Korpusu Piechoty Frontu Północno-Kaukaskiego/1 Białoruskiego/3 Białoruskiego. Na czele korpusu brał udział w operacji noworosyjsko-tamańskiej, białoruskiej, wschodniopruskiej, berlińskiej i praskiej.
1 maja 1945 dowodzony przez niego 9 Korpus Piechoty zdobył gmach będący siedzibą Kancelarii Rzeszy, a czerwoną flagę na gmachu zatknęła mjr Anna Nikulina z tegoż korpusu. 24 czerwca 1945 brał udział w Paradzie Zwycięstwa w Moskwie. 13 maja 1942 otrzymał rangę generała majora, a 20 kwietnia 1945 generała porucznika. Po wojnie, 1945-1947 był pomocnikiem dowódcy 11 Armii Gwardii w Nadbałtyckim Okręgu Wojskowym, w 1948 ukończył wyższe kursy akademickie przy Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, od sierpnia 1948 do maja 1957 dowodził 16 Korpusem Piechoty Gwardii, a następnie I zastępcą dowódcy wojsk Karpackiego Okręgu Wojskowego, w 1961 zakończył służbę wojskową.