Mitologia japońska – zbiór tradycyjnych mitów, legend i ludowych opowieści Japończyków stanowiących podstawę religii shintō i często opartych lub wywodzących się z mitologii chińskiej oraz buddyzmu.
Do VI wieku n.e. w Japonii uprawiano różne kulty animistyczne. Gdy od tamtego momentu w Japonii zaczął się szerzyć buddyzm, dla odróżnienia od tej nowej religii, , stare wierzenia nazwano shintō, stosując do tego złożenie chińskich znaków oznaczających drogę bogów. W ciągu wieków między obiema religiami zachodził synkretyzm religijny – wielu Japończyków bierze dziś ślub w obrządku shintō, pogrzeby zaś odprawiane są w obrządku buddyjskim (patrz: synkretyzm shintō-buddyjski).
Powstanie świata mały|Izanagi tworzący ląd przy użyciu naginaty, obok niego widoczna Izanami; fragment obrazu z okresu Meiji autorstwa W mitologii japońskiej, podobnie jak w mitologii greckiej, na początku był chaos. Żeńskość i męskość (me i o, japońskie odpowiedniki yin i yang) nie były od siebie rozdzielone. Żywioły również były ze sobą zmieszane. Materia rozdzieliła się, gdy jej ciężka część utworzyła ziemię, a lekka niebo. Według Kojiki pierwszymi trzema bóstwami były: Amenominakanushi, Takamimusubi i Kamimusubi.