José Gudiol uważa, że Goya przedstawiał Ferdynanda VII zawsze jako osobę antypatyczną i gburowatą. Ograniczał się do odwzorowania jego twarzy o niewdzięcznych rysach i wyniosłej postawy, cech potęgowanych przez kontrast z bogactwem teatralnych strojów.

We wrześniu 1814 z inicjatywy ministra Martína de Garaya instytucja Kanału Aragońskiego zamówiła u Goi indywidualne portrety króla Ferdynanda VII i jego bliskiego doradcy księcia San Carlos. Oba obrazy miały zdobić siedzibę instytucji w Saragossie. Instytucja starała się odzyskać zainteresowanie i patronat króla nad projektem przedłużenia kluczowego dla rozwoju Aragonii kanału. Obrazy zostały namalowane w pierwszej połowie 1815, przy portrecie króla współpracowali uczniowie Goi. Malarz otrzymał za nie łącznie 19 080 reali de vellón.

Opis obrazu Ferdynand VII został przedstawiony na ciemnym tle, ubrany w czerwony królewski płaszcz podbity białymi gronostajami. Na jego piersi widnieje zawieszony na łańcuchu Order Złotego Runa, a pod połami płaszcza widoczna jest biało-niebieska wstęga Orderu Karola III. Również na czarnym kaftanie generała widnieją liczne odznaczenia. W prawej ręce trzyma laskę będącą symbolem władzy królewskiej i zwierzchnictwa nad wojskiem. Drugą rękę w nieco teatralnym geście opiera na szabli.