Fryderyk Zoll, ps. „Kozłowski” (ur. 11 listopada 1899 w Krakowie, zm. 25 lipca 1986 w Warszawie) – oficer Wojska Polskiego i Armii Krajowej, inżynier.
thumb|200px|Grobowiec Zollów
Życiorys Urodził się 11 listopada 1899 w Krakowie. Był synem Fryderyka (1865–1948, profesor prawa UJ) i Adeli z Hoschów. W szeregach Wojska Polskiego uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej 1918 i w wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany do stopnia podporucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1922. Dziesięć lat później został awansowany do stopnia porucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 2 stycznia 1932. W latach 20. i 30. był oficerem rezerwowym 6 pułku artylerii polowej w Krakowie.
Po wybuchu II wojny światowej 1939 walczył w obronie Modlina. Po nastaniu okupacji niemieckiej został oficerem Armii Krajowej Okręgu Warszawa AK w stopniu majora, służył w Kedywie Komendy Głównej. Był członkiem Delegatury Rządu na Kraj. Uczestniczył w powstaniu warszawskim w szeregach Zgrupowania „Radosław”. Posługiwał się pseudonimem „Kozłowski”. Po upadku powstania opuścił stolicę wraz z ludnością cywilną.
Ukończył studia z tytułem magistra inżyniera. Po wojnie był prezesem Komisji Klasyfikacji Gruntów przy Ministrze Skarbu RP. Działał w Towarzystwie Naukowym Organizacji i Kierownictwa.