Uważała, że lojalność, wierna służba i opieka skoncentrowana na pacjencie powinny pozostać podstawą tego zawodu. Walczyła przeciwko wprowadzeniu, przez rząd w połowie lat sześćdziesiątych, nadgodzin i kar dla pielęgniarek. W latach jej zarządzania w Christchurch Hospital wprowadzono między łóżkami zasłony, powołano komitet zajmujący się techniką pielęgniarską w celu standaryzacji praktyk i wprowadzaniu nowych procedur, wywalczyła liberalizację godzin wizyt, zwłaszcza dla małych dzieci.
Stworzyła centralną szkołę pielęgniarską w szpitalu Christchurch, która kształciła pielęgniarki pracujące potem w całym kraju, a w 1959 nową szkołę przygotowawczą.
Marjorie Chambers odgrywała aktywną rolę w szeroko pojętych sprawach pielęgniarskich. Jako długoletnia członkini stowarzyszenia pielęgniarek zarejestrowanych w Nowej Zelandii (New Zealand Registered Nurses Association), w 1950 weszła w skład zarządu wykonawczego. Była przewodniczącą oddziałów w Północnym Otago i Canterbury, a od 1956 do 1960 przewodniczącą krajową. Została również członkiem zarządu Międzynarodowej Rady Pielęgniarek i przewodniczącą jej oddziału z regionu Południowego Pacyfiku. W latach 1958–1966 pełniła funkcję członka zarządu Nurses and Midwives Board.