W 1853 przeniósł się do Lipska. Mając 19 lat (1854) uzyskał doktorat z filozofii w Lipsku, dwa lata później (1856) zrobił licencjat, a w 1857 r. habilitował się (w wieku 22 lat) z historii na Wydziale Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu we Wrocławiu. Na katolicyzm przeszedł 21 listopada 1858 i trzy dni później wstąpił do seminarium duchownego w Braniewie. Święcenia kapłańskie otrzymał 24 VII 1859. Doktoryzował się z teologii i filozofii. W latach 1864–1916, jako profesor Uniwersytetu Wrocławskiego, wykładał prawo kościelne. Obdarzony został godnością prałata i protonotariusza apostolskiego. Był także radcą Książęco-Biskupiej Tajnej Kancelarii, kanonikiem kapituły wrocławskiej, konsultorem Kongregacji Obrządków Wschodnich, kuratorem boromeuszek w Trzebnicy, a także honorowym członkiem Kolegium Doktorów Wydziału Teologii Uniwersytetu Wiedeńskiego. Pełnił również funkcję kaznodziei w kościele św. Macieja we Wrocławiu. W latach 1861–1863 był wicerektorem seminarium duchownego w Braniewie i wykładowcą katechetyki, liturgiki, prawa małżeńskiego i teologii moralnej.