Jean Destrez zbadał w bibliotekach Europy zachodniej ponad 7 tys. rękopisów i skonstruował cały złożony proces funkcjonowania pecji w różnych środowiskach uniwersyteckich. Aleksander Birkenmajer w rozprawie Pecja omawia dzieło Destreza, dodając swoje uwagi w sprawie chronologii i metod badań pecji. Znajomość warunków i praktyk powielania książek systemem pecji ułatwia badania rękopisów pod względem paleograficznym i filologicznym: pozwala określić grupy pokrewnych odpisów, powstałych z jednego wzorca, czyli wyodrębnić poszczególne „wydania” i „nakłady”, ustalić pierwotny tekst dzieła i rozpoznać pecje sfałszowane i uszkodzone. Ponieważ każdy ośrodek wyrabiał stopniowo pewne tradycyjne odmiany w sposobie pisania i oznaczania pecji, pozwala to na lokalizację i ustalenie chronologii średniowiecznych rękopisów.
Organizacja pecji funkcjonowała w ciągu XIII i XIV w., znikła dopiero po wynalezieniu druku. Była rozpowszechniana na uniwersytetach Europy zachodniej: we Francji, Włoszech, Belgii oraz Anglii. W Niemczech i w Polsce natomiast nie przyjęła się, chociaż w dziejach uniwersytetu krakowskiego znany był termin stacjonariusze na oznaczenie księgarzy. W Niemczech powielanie rękopisów odbywało się systemem dyktowania pewnej grupie piszących.
Przypisy
Bibliografia Głombiowski, K., Szwejkowska H., Książka rękopiśmienna i biblioteka w starożytności i średniowieczu. Warszawa 1980.
Kategoria:Historia książki