Zabrał na pokład 16 osób personelu technicznego RAF i zdołał wylądować w bazie Sutton Bridge, mimo że nigdy nie pilotował samolotów dwusilnikowych i miał małe doświadczenie lotnicze.
W Anglii dołączył do sił Wolnej Francji, otrzymał przydział do RAF i został skierowany do 5 Operational Training Unit w Aston Down. Po ukończeniu szkolenia w październiku 1940 trafił do 1 dywizjonu w którym uczestniczył w bitwie o Anglię. 8 listopada 1940 osiągnął swoje pierwsze zwycięstwo zestrzeliwując Ju 88. W maju 1941, z czterema zwycięstwa na koncie, objął dowództwo eskadry B (flight B) swojego dywizjonu. W połowie czerwca został przeniesiony do 242 dywizjonu gdzie strącił dwa kolejne samoloty osiągając tytuł asa. Pod koniec czerwca trafił do 91 dywizjonu gdzie został dowódcą eskadry B. Był pierwszym Francuzem który dowodził brytyjską eskadrą. W styczniu 1942 został przydzielony do sztabu 11 grupy myśliwskiej.
W lipcu 1942 wrócił do latania bojowego jako dowódca 91 dywizjonu.