uczestniczył również w późniejszych przeglądach. Oprócz pracy z rzeźbą wolnostojącą i reliefową, znalazł w czasie wielkiego kryzysu zatrudnienie za pośrednictwem WPA Federal Art Project. Jeszcze bardziej wzmocnił swoje związki z konstruktywizmem i estetyką przemysłową, gdy został w latach 1938–1940 wykładowcą w nowojorskim Design Laboratory (później Laboratory School of Industrial Design). Szkoła ta, założona w 1935 roku, pod kierownictwem m.in. Lászla Moholya-Nagya podejmowała próby wprowadzenia zasad Bauhausu w Stanach Zjednoczonych. W latach 1936–1945 Roszak tworzył trójwymiarowe, montowane na ścianie rzeźby, w których eliminował wszelkie materialne aspekty tematu pozostawiając jedynie bezkompromisową, geometryczną formę samych przedmiotów. Jego rzeźby z II połowy lat 30. XX wieku miały wyraziste, przemysłowe odniesienia, były zazwyczaj malowane w kolorach podstawowych integrując maszynową estetykę dadaizmu z jasnymi, precyzyjnymi, formalnymi zasadami konstruktywizmu. Po raz pierwszy wystawiono je w 1940 roku w Julien Levy Gallery.