Inicjatorem budowy było Londyńskie Towarzystwo Promowania Chrześcijaństwa wśród Żydów (London Society for Promoting Christianity Amongst the Jews (LSPCAJ), założone w 1809, obecna nazwa Służba Kościoła wśród Żydów (The Church’s Ministry among the Jews (CMJ)), które propagowało utopijną ideę, żeby naród żydowski powrócił do Palestyny, aby tam uwierzyć w Chrystusa i w ten sposób przyspieszyć nadejście paruzji.
Te idee, chociaż nieracjonalne, cieszyły się wówczas szerokim poparciem społecznym i były jedną z ważnych przyczyn powstania Deklaracji Balfoura z 1917, w której Wielka Brytania zobowiązała się popierać te cele. W 1833 LSPCAJ założyło placówkę w Jerozolimie i zaczęło akcję misyjną wśród miejscowych żydów przez założenie szkoły rzemieślniczej, klinik i pierwszego nowoczesnego szpitala w mieście. Celom tym miało sprzyjać powołane w 1841 wspólne anglikańsko-luterańskie biskupstwo angielsko-pruskie powołane w 1841 r. Pierwszym jego biskupem został były żydowski rabin, Michael Solomon Alexander. Jednak śmierć bpa Alexandra w 1845, nieustające spory teologiczne oraz rosnąca wrogość między Prusami i Wielką Brytanią spowodowały likwidację międzywyznaniowego biskupstwa w 1887. Odtąd Brytyjczycy samodzielnie promowali idee LSPCAJ, wznosząc w 1898 nową katedrę anglikańską św. Jerzego jako siedzibę biskupa.