139, s. 5, 29 kwietnia 1906..
Był jednym z pierwszych esperantystów, od 1897 korespondował z Ludwikiem ZamenhofemKökény Lajos, Vilmos Bleier, Enciklopedio de Esperanto, 1933, Budapest, s. 277. W 1906 wraz ze Stanisławem Łazicą i Juliuszem Reinerem oraz Bronisławem Skałkowskim inicjator powstania a następnie działacz, od 1908 członek, od 1910 wiceprezes"Pola Esperantisto" - "Esperantysta Polski" nr 1-2, styczeń-luty 1910, s. 21, od 18 stycznia 1912"Pola Esperantisto" - "Esperantysta Polski" nr 1, styczeń 1912, s. 38"Pola Esperantisto" - "Esperantysta Polski" nr 1-2, styczeń-luty 1914, s. 38 prezes zarządu Lwowskiego Towarzystwa „Esperanto” (Societo „Esperaranto” en Leopolo). W latach 1906–1907 wspierał finansowo organ towarzystwa „Pola Esperantisto” („Esperantysta Polski”). Od 1910 był członkiem redakcji wychodzącego we Lwowie pisma esperanckiego „Voĉo de Kuracistoj” („Głos lekarski”)Siegfred Schramm, Universo. Internacia revuo por la belo, Dresden 1910, s. 127. Prowadził wiele kursów nauki tego języka. Napisał także podręcznik do nauki esperanto.