Nieistniejący pałac Ponoć w XVIII wieku stał tu zameczek, który pod koniec tego wieku został przerobiony lub zastąpiony przez nowy pałac, który stał tu do dewastacji przez Rosjan na początku XX wieku. Był to budynek o planie prostokąta, trzynastoosiowy, wzniesiony na wysokich, mieszkalnych suterenach. W trzyosiowej części centralnej był piętrowy, z parterowymi skrzydłami. Przed częścią dwukondygnacyjną był portyk o czterech jońskich kolumnach wspierających trójkątny fronton. Nad głównymi drzwiami wejściowymi był mały balkon. W dachu były koliste lukarny, po trzy w każdym skrzydle. Fasada ogrodowa była analogiczna, jednak zamiast portyku był trójścienny ryzalit, przed którym rozciągał się taras.
Park krajobrazowy zajmował ponoć kilkadziesiąt hektarów i był cały ogrodzony murem z ażurowej cegły oraz murowanych i otynkowanych słupów. Do bramy wjazdowej prowadziła aleja obsadzona starymi klonami i kilkoma innymi drzewami. Od bramy do jednego z narożników pałacu wiódł szpaler grabowy o długości 500 m. Taki sam szpaler prowadził z drugiego narożnika do stajni koni arabskich. Przed pałacem, między bramą wjazdową a stajnią rozciągał się olbrzymi, kilkuhektarowy trawnik, łagodnie obniżający się do wielkiego stawu o powierzchni 30–40 hektarów, spiętrzonego na rzeczce Wawiórka.