Mistrz Graduału łęczyckiego – anonimowy iluminator aktywny w Małopolsce, głównie w Krakowie w 3 ćwierci XV wieku.

Nie jest znane jego pochodzenie ani przybliżone daty urodzenia i śmierci. Jedna z hipotez identyfikuje Mistrza Graduału łęczyckiego z królewskim iluminatorem Stanisławem Durinkiem. Przemawia za tym podobny okres działalności obu artystów (Durnik notowany jest od 1443 roku do śmierci w 1492) oraz ich powiązanie ze środowiskiem wawelskim.

Twórczość Twórczość krakowskiego mistrza dotrwała w bardzo szczątkowej formie. Jest on autorem kilku iluminacji znajdujących się na kartach pierwszej części dwutomowego antyfonarza Antiphonarium de Sanctis katedry wawelskiej, fundacji pośmiertnej kanonika Adama z BędkowaAKMW, rkps nr 48 KP; lata 1451-1457; - Kat, rkpów, poz.16 oraz kilkunastu iluminacji znanych jedynie z fotografii pochodzących z wielkiego, czteroczęściowego Graduału łęczyckiego ufundowanego w 1467 roku przez kanonika, Mikołaja Hymbira (Imbira) z Kiszewa dla kolegiaty w Tumie pod Łęczycą a przepisanego przez skrybę-kaligrafa Mikołaja Szeteszę (Setesza). Od miejsca przeznaczenia rękopisu mistrz krakowski zawdzięcza swój przydomek;