Me’a Sze’arim (hebr. מאה שערים, dosłownie „sto bram” lub „stukrotna”) – jedna z najstarszych dzielnic żydowskich w Jerozolimie, w Izraelu. Jest zamieszkana głównie przez żydów charedim i chasydów. Historia Nazwa pochodzi od wersetu w części Tory, który był czytany w tygodniu, w którym założono dzielnicę: „Izaak zasiał ziarno, i doczekał się owym roku stukrotnego plonu (מאה שערים, me’a sze’arim), gdyż Pan mu pobłogosławił” (Rdz 26,12).
Conrad Schick, niemiecki chrześcijański architekt i misjonarz, opracował plan budowy Me’a Sze’arim w 1846. Dzielnica Me’a Sze’arim została założona w 1874 jako jedno z pierwszych osiedli żydowskich poza murami Starego Miasta przez spółdzielnię budowlaną liczącą 100 udziałowców, którzy chcieli przenieść się tu z przeludnionego Starego Miasta. Początkowo dzielnica była otoczona murem, z zamykanymi co wieczór bramami. Na początku XX wieku było tu 300 domów, młyn i piekarnia. Obecnie dzielnica, chociaż pozbawiona otaczającego muru, stanowi swoistą enklawę w Jerozolimie. Ciasno stłoczona zabudowa z licznymi sklepikami i warsztatami przypomina wschodnioeuropejski sztetl, a wrażenie to potęguje ludność dzielnicy, złożona niemal wyłącznie z ultra-ortodoksyjnych żydów charedim i chasydów.