Celem powstania funduszu było uniezależnienie pomocy dla wydawnictw od struktur Solidarności. Po powstaniu funduszu o rozdziale środków w kraju decydowało Konsorcjum Wydawnictw Niezależnych. Konsorcjum złożone było z firm założycielskich, a jego skład był weryfikowany corocznie na podstawie wielkości produkcji książek. Działalność Konsorcjum nadzorowała Społeczna Rada Wydawnictw Niezależnych (przyjmowane sprawozdań finansowych, akceptowanie zmian w składzie). Pomoc dla wydawnictw organizowali lub wspierali m.in. Mirosław Chojecki, Marian Kaleta, Jerzy Giedroyc (przekazał ok. 7-9 tys. dolarów), Irena Lasota (przedstawiciel zagraniczny).
W latach 1985–1989 na konto Funduszu przekazano ponad 380 tys. dolarów amerykańskich. Część publikacji była też wspierana m.in. w zakresie honorariów autorskich i translatorskich przez Fundusz Pomocy Niezależnej Literaturze i Nauce Polskiej w Paryżu, organizację Solidarité France-Pologne oraz Porozumienie OKN-o (Oświata, Kultura, Nauka).
Oprócz wsparcia finansowego Fundusz promował również zasady etyczne, jak poszanowanie praw autorskich i wydawniczych oraz wypłacanie honorariów. Fundusz ustalił też maksymalne koszty druku jednej strony, które podawane były na okładkach książek wydawanych przez członków Konsorcjum.
Bibliografia
Kategoria:Wydawnictwa podziemne w PRL (1976–1989)