W 1893 r. zmarli jego rodzice. W 1899 r. odmówił wysłania go do seminarium duchownego, przez co stracił wsparcie finansowe krewnych. W latach 1899–1900 mieszkał w Lipawie, gdzie udzielał prywatnych lekcji. W 1900 roku ukończył gimnazjum w Szawlach i wstąpił na wydział medyczny Uniwersytetu Dorpackiego (obecnie Tartu). Za udział w antycarskiej demonstracji studentów już w 1901 roku został wyrzucony z uniwersytetu.
W latach 1901 - 1902 mieszkał w Szawlach. W 1902 r. przeniósł się do Poniewieża, gdzie pracowała jego przyszła żona i córka lokalnego dentysty Julia Janulaitytė (ur. 1880 - zm. 1978). Tam wstąpił do Partii Socjaldemokratów Litewskich i przez pewien czas jej przewodził. W 1902 r. był gościem na zjeździe Litewskiej Partii Demokratycznej. W Poniewieżu udzielał lekcji i pisał do litewskich gazet. W 1903 r. przedstawił pomysł i zorganizował wydanie gazety dla młodzieżówki "Przyjaciel", planował zamienić ją w kwartalnik. Przejął kierownictwo w organizacji, po tym jak Vincas Mickevičius-Kapsukas ją opuścił. Przyczynił się do publikacji gazety "Głos pracowników", zredagował jej dwa pierwsze numery.