Front wschodni – decydujący front II wojny światowej, obejmujący działania wojenne w Europie Północnej, Wschodniej, Środkowej i Południowej pomiędzy III Rzeszą i jej sojusznikami a Związkiem Radzieckim i jego sojusznikami, które miały miejsce między 22 czerwca 1941 a 9 maja 1945 roku. Do czasu lądowania wojsk alianckich w Normandii armia III Rzeszy ponad 90% strat ponosiła na froncie wschodnim. W historiografii radzieckiej i rosyjskiej front wschodni jest znany jako wielka wojna ojczyźniana (), w niemieckiej historiografii jako front wschodni (), wschodnia kampania () lub rosyjska kampania (). W historiografii ukraińskiej () oraz w innych publikacjach występuje pod nazwą wojna radziecko-niemiecka.
Wojna na froncie wschodnim miała głębokie tło i wynikała z aspiracji Hitlera i nazistowskiego kierownictwa do zdobycia tzw. Lebensraum – „przestrzeni życiowej” na Wschodzie oraz ich skrajnie rasistowskich i antysemickich poglądów o „wyższości” ich rasy nad Słowianami i Żydami, ich nienawiści wobec komunizmu oraz przekonanie o powiązaniach Żydów z komunistami. Ludność Europy Wschodniej miała zostać wyeksterminowana, deportowana lub zniewolona, a tereny Europy Wschodniej skolonizowane przez Niemców.