Teoria magicznego pocisku, też model zastrzyku podskórnego (z ang. magic bullet theory, hypodermic needle model) – wczesny model komunikowania masowego, zgodnie z którym media masowe wywierają bezpośredni, natychmiastowy i jednolity wpływ na bierną publiczność. Przekaz medialny przyrównywano do pocisku wystrzeliwanego prosto w odbiorcę albo do zastrzyku „wstrzykującego” treści do biernego umysłu, który nie jest w stanie się im oprzeć. Model jest dziś uznawany za przestarzały, a w historii badań nad mediami bywa traktowany jako konstrukt sformułowany retrospektywnie, na tle którego prezentowano późniejszy paradygmat ograniczonych efektów.
Geneza Model wyrósł z atmosfery lat 20. i 30. XX wieku, naznaczonej reakcją na propagandę z okresu I wojny światowej, rozwojem reklamy i kina, koncepcją społeczeństwa masowego oraz behawiorystycznym schematem bodziec-reakcja. Bywa przypisywany Haroldowi Lasswellowi i jego pracy Propaganda Technique in the World War z 1927 roku, choć sam Lasswell nie posługiwał się określeniami „magiczny pocisk” ani „zastrzyk podskórny”, a jedynie wiązał podatność jednostki na propagandę z jej wyizolowaniem w masowym społeczeństwie.