Eberhard Wolfgang Schöpffer (także Schoepffer; ur. 20 lipca 1884 w Klooschen k. Kłajpedy, zm. 5 sierpnia 1975 w Numunster) – niemiecki oficer wojskowy, pułkownik (Oberst) Wehrmachtu. W czasie II wojny światowej m.in. dowódca obrony Festung Elbing w 1945, a następnie dowódca niemieckiej załogi broniącej Mierzei Helskiej.
Życiorys Urodził się 20 lipca 1884 w Klooschen, nieistniejącej obecnie wsi w pobliżu Prekuli w rejonie Kłajpedy w ówczesnych Prusach Wschodnich (obecnie należy do Litwy). W wieku 12 lat wstąpił do Królewskiego Pruskiego Korpusu Kadetów, a w marcu 1902 rozpoczął służbę w 2. Pomorskim Batalionie Jegrów. W lutym 1907 rozpoczął służbę w Niemieckiej Afryce Południowo-Zachodniej, gdzie dosłużył się stopnia majora Schutztruppe tej niemieckiej kolonii.
W czasie I wojny światowej służył jako dowódca kompanii. Wzięty do niewoli w lipcu 1915, resztę wojny spędził w brytyjskim obozie jenieckim. Do Niemiec powrócił w maju 1919, wstąpił do tzw. tymczasowej Reichswehry, jednak wkrótce przeszedł w stan spoczynku i osiedlił się w Heiligenbeil.