Jest to prawdopodobnie spowodowane tym, że tylko niewielka część populacji była grzebana w sposób, który może być odnaleziony przez współczesne badania archeologicane.
Fortyfikacje thumb|250px|Model wschodniej bramy Fortyfikacje miejskie (wały) miały długość ok. 7,2 km. Do ich wykonania użyto 8 ton gwoździ. Do tej pory odsłonięto pozostałości dwóch bram. System fortyfikacyjny jest wyjątkowy dzięki temu, że składa się z dwóch rodzajów umocnień, które nigdzie poza tym nie występują łącznie – chodzi o umocnienia typu murus gallicus oraz typu pfostenschlitzmauer. W obu przypadkach chodzi o konstrukcje z drzewa, wypełnione gliną i żwirem, a od frontu chronione kamiennym murem.
Pierwsze umocnienia powstały ok. 150 r. p.n.e. i były wykonane w technice murus gallicus. Ok. 104 r. p.n.e. zbudowano nowe wały w technice pfostenschlitzmauer, które zamknęły w swym wnętrzu wcześniejsze umocnienia. W trzeciej fazie przebudowy również posłużono się techniką pfostenschlitzmauer. Fortyfikacje miały 4 m wysokości. Manching jest jedynym znanym oppidum w którym zastosowano obie techniki budowy umocnień – murus gallicus, typowe dla plemion zachodnioceltyckich i pfostenschlitzmauer, typowe dla plemion wschodnioceltyckich.