W dniu 29 sierpnia 1939 r. został zmobilizowany i wyjechał do Sandomierza. W dniu 3 września 1939 r. w trakcie bombardowania dworca i mostu na Wiśle przez lotnictwo niemieckie był dowódcą warty na tym dworcu. Dnia 25 września 1939 r. w trakcie wycofywania się w kierunku Lwowa w rejonie Janowa Lubelskiego dostał się do niewoli niemieckiej. W grupie żołnierzy polskich pochodzących z dawnego zaboru pruskiego został przewieziony do cytadeli poznańskiej. Przetrzymywany i przesłuchiwany był tam do 20 listopada 1939 r. Zwolniony po założeniu ewidencji został skierowany na Pomorze. Dotarł do Kościerzyny, a następnie do rodziny w Jamnie pow. kartuski.
Jesienią 1940 r. został członkiem organizacji konspiracyjnej „Gryf Kaszubski”. Do organizacji wprowadzili go kowal Stolc z Bukowej Góry k. Sulęczyna, Alfons Stencel z Sulęczyna i Brunon Bigus z Gowidlina. Działał w wydziale organizacyjnym TOW „Gryf Kaszubski” na pow. kartuski. W lipcu 1941 r. pracowników z firmy której pracował wysłano na front wschodni w ramach Organizacji Todta. Nie chcąc wyjechać musiał się ukrywać przed Niemcami na terenie pow. lubawskiego, kościerskiego i kartuskiego. Jesienią 1941 r. na polecenie przełożonych zaczął organizować komendy gminne na pow. kościerski.