Od niego zaś dobra o powierzchni 7046 dziesięcin za 84 tysiące rubli kupił baron Teodor Hahn (1821–1896), po którym odziedziczył je jego syn Edmund (1859–1921), a po nim – jego syn Joachim (1891–1982), który był ostatnim właścicielem majątku do 1939 roku.
Po III rozbiorze Polski w 1795 roku Zawierz, wcześniej należący do województwa brasławskiego Rzeczypospolitej (a przed 1793 rokiem – do województwa wileńskiego), znalazł się na terenie powiatu brasławskiego (ujezdu) guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego, a od 1843 roku – powiatu nowoaleksandrowskiego guberni kowieńskiej. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Zawierz wrócił do Polski, znalazł się w gminie Słobódka w powiecie brasławskim województwa wileńskiego.
Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwały tu 183 osoby, 179 było wyznania rzymskokatolickiego, a 4 ewangelickiego. Jednocześnie 179 mieszkańców zadeklarowało polską przynależność narodową, 3 niemiecką, a 1 inną. Było tu 10 budynków mieszkalnych. W 1931 w 9 domach zamieszkiwało 117 osób.
Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej w Słobódce.