Może ono występować w czasie teraźniejszym lub przyszłym (zwanym przez niektóre gramatyki czasami głównymi), jak również w którymś z czasów przeszłych (zwanych niekiedy historycznymi, przy czym do czasów historycznych należy również , czyli czas teraźniejszy używany dla opisywania czynności przeszłych w celu ubarwienia narracji). Jeśli zdanie nadrzędne występuje w czasie głównym, zdanie podrzędne wymaga użycia : → Uczniowie proszą, by nauczyciel przyszedł (zdanie dopełnieniowe) → Uważaj na siebie (aby ci było dobrze). Jeśli zdanie nadrzędne występuje w czasie historycznym, zdanie podrzędne wymaga użycia : → Kwintus wyszedł na dwór by porozmawiać z ojcem pracującym w polu – Nagle zerwała się gwałtowna burza na jeziorze, tak że fale zalewały łódź (Mat 8,24 Wul., BT).
Następstwo czasów
Zasada następstwa czasów (łac. ) określa, która forma trybu łączącego powinna być użyta w zdaniu podrzędnym. Istnieją dwa warunki określające użycie czasów w zdaniach złożonych: czas gramatyczny zdania nadrzędnego oraz relacja czasowa czynności wyrażonej w zdaniu podrzędnym względem zdania nadrzędnego. Na użytek następstwa czasów czasy zdania nadrzędnego dzielą się na teraźniejszy i przyszłe (zwane czasem głównym) oraz czasy przeszłe zwane historycznymi.