Zakwalifikowany później jako ofiara śmiertelna Muru Berlińskiego Werner Kühl podjął z kolei decyzję o przeniesieniu się do NRD, w wyniku czego pokonując umocnienia wzięty został przez żołnierzy wojsk granicznych NRD za uciekiniera z Berlina Wschodniego i zastrzelony.

Największą liczbę muroskoczków odnotowano w 1988 r. W roku tym zajęty bowiem został przez lewicowych aktywistów należący wówczas formalnie do NRD, lecz znajdujący się po stronie Berlina Zachodniego nieopodal Potsdamer Platz obszar znany jako Lenné-Dreieck. Po usunięciu 1 lipca przez zachodnioberlińską policję koczujących na placu aktywistów, 182 osoby wspięły się na mur, przedostając się następnie na teren Berlina Wschodniego, gdzie przewiezione najpierw zostały ciężarówkami wojsk granicznych do kantyny jednego z tamtejszych zakładów przemysłowych, niedługo potem powróciły jednak w małych grupach na teren Berlina Zachodniego przez oficjalne punkty kontroli granicznej. Przedstawiciele demonstrantów nawiązali jednak zawczasu niezbędne kontakty z przedstawicielami bezpieki NRD, w związku z czym udało się uniknąć związanych z ową „ucieczką” jakichkolwiek negatywnych konsekwencji.