Torpeda Whiteheada typu L wzór 1898 miała długość 5,18 metra i masę 430 kg (w tym głowica bojowa 64 kg), a jej zasięg wynosił 600 metrów przy prędkości 29–30 węzłów i 900 metrów przy 25 węzłach.
W sierpniu 1904 roku „Sierdityj” został przystosowany do stawiania min, otrzymując tory minowe do zabierania 16–18 min. W 1912 roku zdemontowano wszystkie działa kalibru 47 mm, instalując w zamian drugą armatę kalibru 75 mm (usytuowaną w pobliżu rufy) i dwa pojedyncze karabiny maszynowe kalibru 7,62 mm. Zapas amunicji wynosił 220–227 nabojów na działo, przy czym wprowadzono także pociski burzące. Zapas torped (kalibru 381 mm) zmniejszono do czterech.
Załoga okrętu liczyła początkowo 52 osoby, w tym czterech oficerów, później stan wzrastał do 55 osób.
Służba Wojna rosyjsko-japońska Niszczyciel został wcielony do służby w Marynarce Wojennej Imperium Rosyjskiego w czerwcu 1903 roku, pod nazwą „Sierdityj”. W momencie wybuchu wojny rosyjsko-japońskiej jednostka wchodziła w skład 2 Flotylli Niszczycieli I Eskadry Oceanu Spokojnego. Według części autorów, „Sierdityj” nie uczestniczył w poszukiwaniach okrętów japońskich po ataku w nocy na z uwagi na prowadzone naprawy po kolizji z niszczycielem „Grozowoj” wymienia „Sierditego” wśród niszczycieli wysłanych po 2 w nocy na patrol, czemu przeczy ..