Pożegnano go więc, a Peter zawrzał odtąd nienawiścią do Badeniego, zaczął pisać rozprawy o urządzeniu gmin, przypochlebiać się Dunajewskiemu, który pomimo swego wieku i doświadczenia lubił niskie ukłony i dorobił się tym samym protekcji starego ministra. Przy tegoż pomocy został Peter wybrany na posła do Sejmu i do Rady Państwa, nadymał się jak żaba i wyszedł - w swoim przynajmniej rozumieniu - na wielkiego człowiekaKazimierz Chłędowski, Pamiętniki, t.2, oprac. Antoni Knot, Kraków 1957, s. 330-331.
W 1893 wystąpił ze służby rządowej i rozpoczął działalność polityczną. Związany ze stronnictwem konserwatystów krakowskich (stańczyków). W 1896 był współzałożycielem krakowskiego Klubu Konserwatywnego, którego zebrania przez następne 30 lat były ośrodkiem myśli zachowawczej. Po wybuchu rewolucji w Królestwie Polskim w 1905 nawiązał bliższe stosunki z politykami Stronnictwa Polityki Realnej i usiłował być łącznikiem pomiędzy konserwatystami obu zaborów. Od 1896 członek wydziału i dyrekcji Krajowej Kasy OszczędnościFilar stronnictwa, „Nowości Illustrowane”. Nr 9, s. 2, 3 marca 1906..