Od 1903 do 1904 odbywał trzecią probację zakonną w Tarnopolu. W dniu 15 sierpnia 1907 złożył w Leuven profesję zakonną.

W kolejnych latach pracował jako profesor teologii moralnej i pastoralnej: na zakonnym wydziale teologicznym w Krakowie od 1904 do 1907 oraz od 1908 do 1914, od 1920 do 1922, od 1924 do 1926, ponadto także w Bad Gräfenberg, Dziedzicach, Starej Wsi od 1914 do 1920, w Kolegium „Bobolanum” w Lublinie od 1926 do 1937. Prócz tego wykładał teologię moralną w Arcybiskupim Seminarium w Poznaniu od 1922 do 1924 oraz w seminarium O.O. Kapucynów w Lublinie od 1936 do 1937. Był także wykładowcą prawa kanonicznego od 1915 do 1920 z przerwami. Był także wykładowcą praktycznej nauki spowiedników, zakonnym cenzorem książek, pełnił funkcję ojca duchownego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie od 1925 do 1926. Był autorem trzech podręczników kanonistyki. W tym zakresie publikował także artykuły w czasopismach „Nasze Wiadomości”, „Wiadomości Pasterskie”, „Głosy Katolickie”.

Po odejściu z pracy w Lublinie od 1937 posługiwał jako ojciec duchowny w domu Zgromadzenia Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej w Starej Wsi. Zmarł 16 maja 1938 w Starej Wsi. Został pochowany w kaplicy grobowej jezuitów na cmentarzu w Starej Wsi.