Następnie wrócił do stanicy Połtawskiej i zorganizował w niej dwie kompanie Czerwonej Gwardii, które brały udział w walkach z Kozakami występującymi po stronie białych. W marcu 1918 wstąpił do Armii Czerwonej. W lipcu-sierpniu 1918 kierował nieudaną obroną Jekaterynodaru, stolicy Północnokaukaskiej Republiki Radzieckiej, przeciwko Armii Ochotniczej. Dowodził pierwszą kolumną Armii Tamańskiej podczas jej marszu wzdłuż wybrzeża Morza Czarnego, przez Noworosyjsk do Tuapse i Armawiru, w celu połączenia z Armią Czerwoną Kaukazu Północnego pod dowództwem Iwana Sorokina.
Między październikiem a grudniem 1918 dowodził Armią Tamańską, przejmując dowództwo po Iwanie Matwiejewie, którego Sorokin nakazał rozstrzelać za niesubordynację (dowódcy Armii Kaukazu Północnego i Armii Tamańskiej poróżnili się w sprawie dalszych działań przeciwko Armii Ochotniczej)P. Kenez, Red Attack, White Resistance: Civil War in South Russia 1918, New Academia Publishing, Washington DC, , s. 188.. Przeprowadzona 7 października egzekucja popularnego Matwiejewa wywołała gniew żołnierzy Armii Tamańskiej i upadek dyscypliny w niej.