Zygfryd I z Ballenstedt (zm. 9 marca 1113) – palatyn reński od 1095 i hrabia Weimaru-Orlamünde od 1112, z dynastii askańskiej.
Życiorys Zygfryd był synem hrabiego Ballenstedt Adalberta i Adelajdy, córki margrabiego Miśni Ottona z Weimaru-Orlamünde. Jego matka po śmierci ojca, wyszła dwukrotnie za mąż, za dwóch kolejnych palatynów reńskich: Hermana II i Henryka II. Zygfryd, chociaż pochodzący z kręgów wschodnio-saskiej arystokracji, pozostającej w konflikcie z władcami Niemiec z dynastii salickiej, należał do stronnictwa cesarza Henryka IV Salickiego.
Za sprawą związków swej matki po bezpotomnej śmierci ojczyma Henryka II (który adoptował Zygfryda) został jego następcą w Palatynacie Reńskim. Toczył o niego konflikt z hrabią Limburga Henrykiem I i dzięki wsparciu cesarza zdołał go opanować do 1099. Jednak konflikty z Henrykiem I i jego krewnymi Zygfryd toczył do końca swego życia. Pozostawał wiernym stronnikiem cesarskim nawet w obliczu buntu wznieconego przez syna Henryka IV, Henryka V, którego poparła zdecydowana większość książąt Rzeszy (m.in. w 1105 zapobiegł przekroczeniu przez Henryka V Renu). Po zwycięstwie Henryka V i śmierci Henryka IV został odsunięty od dworu królewskiego.