umowy ubezpieczenia wynikające z operacji przeprowadzanych przez organizacje niebędące zakładami, o których mowa w art. 2 dyrektywy 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie(Dz.U. L 345 z 19.12.2002, s. 1), których przedmiotem jest zapewnienie pracownikom lub osobom pracującym na własny rachunek, należącym do zakładu lub grupy zakładów, lub do określonej grupy lub grup zawodowych, świadczeń w przypadku śmierci lub dożycia określonego wieku, przerwania lub ograniczenia działalności, choroby zawodowej lub wypadku przy pracy.
Powszechne stosowanie Prawo wskazane przez rozporządzenie Rzym I stosuje się bez względu na to, czy jest ono prawem państwa członkowskiego (art. 2 rozporządzenia Rzym I).
Swoboda wyboru prawa Art. 3 rozporządzenia stanowi, iż umowa podlega prawu wybranemu przez strony. Wybór prawa może być dokonany zarówno w drodze wyraźnych oświadczeń woli, jak i wynikać w sposób jednoznaczny z postanowień umowy lub okoliczności sprawy. Strony mogą dokonać wyboru prawa właściwego dla całej umowy lub tylko dla jej części. Wobec tego należy uznać, iż dopuszczalne jest także poddanie umowy oraz stosunku zobowiązaniowego, który z niej wynika prawu więcej niż jednego państwa. Jest to tzw. wybór prawa złożonyM.