Uczestniczył (między innymi) w bitwie pod Arcis-sur-Aube (20–21 marca 1814), w której był rannyJak pisał w swym testamencie – był „śmiertelnie ranny i do niewoli wzięty” – Masłowski M. [opr.]: Stanisław Masłowski – Materiały do życiorysu i twórczości, Wrocław 1957, ed. „Ossolineum” – Polska Akademia Nauk, s. 18..
Po powrocie do kraju w 1815 podjął pracę jako sekretarz kancelarii Senatu Królestwa Kongresowego w Warszawie. Następnie pracował jako główny archiwista Heroldii Królestwa Kongresowego. Przeszedł na emeryturę w 1844Masłowski M., op.cit., s. 17–19..
Później przeniósł się do JędrzejowaZ zachowanych w rodzinnym archiwum dokumentów i z cytowanej pracy M. Masłowskiego (Masłowski M., op.cit., s.19) – wynika, że w Warszawie rodzina Danilewiczów zamieszkiwała przy ul. Kanonia i Krzywe Koło.. Pozostawił po sobie między innymi spuściznę literacką w postaci trzech tragedii („Piast”, „Zbigniew”, „Kiejstut”) i jednej „komiopery”. Jego prawnuk Maciej Masłowski podaje (1957), że w swym testamencie (1859) wymieniał Danilewicz również pamiętniki, których w 1868 roku było trzydzieści „poszytów”W swych pamiętnikach charakteryzował między innymi warszawską dzielnicę staromiejską i poruszał akcję rusyfikacyjną w polistopadowej Warszawie – pisząc o konspirowaniu orłów polskich pod powłoką wapna i tynku.