Zajmowała się zagadnieniami regulacji urodzeń, regulacji płodności, epidemiologią chorób zakaźnych i społecznych, statystyką i demografią oraz międzynarodowymi zagadnieniami zdrowia publicznego. W latach 1920. pracowała w Sekcji Higieny Ligi Narodów i publikowała w International Health Year Book na temat polskich problemów zdrowotnych. W następnych latach była łącznikiem Ligi w Polsce i przekazywała dane z PZH do Ligi Narodów. Po zakończeniu wojny organizowała Centralę PZH w Łodzi, a po przeniesieniu PZH do Warszawy kontynuowała pracę do 1952 r. Bliska współpracownica prof. Marcina Kacprzaka i współautorka jego podręczników Higiena ogólna i Podręcznik kontrolera sanitarnego.
W październiku 1958 r. otrzymała stopień kandydata nauk biologicznych na podstawie rozprawy Liczbowa ocena strat z gruźlicy, a status samodzielnego pracownika naukowo-badawczego (habilitację) uzyskała w 1963 r. Należała do Światowej Federacji Kobiet z Wyższym Wykształceniem (przewodniczyła tej organizacji w latach 1939–1945), Polskiego Towarzystwa Statystycznego, Polskiego Instytutu Badań Zagadnień Ludnościowych