W pierwszej połowie XIX wieku należały prawdopodobnie już do Lucjana Eysymontta, który scedował je na swego młodszego brata, Oktawiusza Eysymontta, który tu się urodził, ożenił się z Heleną Sołtan (1826–1900), siostrą Adama, z którą miał córkę Zofię (1848–1926). Drugim mężem Zofii był Henryk Łubieński (1844–1925). W momencie ich ślubu w 1870 roku Jabłonów wszedł w posagu do rodziny Łubieńskich.
Po III rozbiorze Polski w 1795 roku tereny te, wcześniej należące do województwa trockiego Rzeczypospolitej, znalazły się na terenie guberni grodzieńskiej Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Jabłonowo wróciło do Polski, znalazło się w gminie Hudziewicze (później Gudziewicze) w powiecie grodzieńskim województwa białostockiego. Od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.
W 1773 roku istniał w Jabłonowie, ufundowany przez Józefa Aleksandra Jabłonowskiego, klasztor bazylianów p.w. św. Jana Chrzciciela. Do dziś stoi w miejscu, gdzie była wieś Jabłonów, ruina kaplicy grobowej Jabłonowskich, należącej do parafii Łunna, pochodzącej sprzed 1764 roku.