Oprócz tego pisał artykuły dla „Biuletynu Technicznego Biura Studiów Polskiego Radia” i angażował się w działania Sekcji Radiotechnicznej Stowarzyszenia Elektryków Polskich.

II wojna światowa i śmierć We wrześniu 1939 r. wciąż pracował w rozgłośni Polskiego Radia do chwili rozwiązania jej przez Niemców po kapitulacji Warszawy. Prawdopodobnie w jego pieczy znajdowały się nagrania płytowe przemówień radiowych prezydenta Warszawy, Stefana Starzyńskiego. W październiku tego roku przystąpił do Służby Zwycięstwu Polski, która wkrótce została przekształcona w Związek Walki Zbrojnej, później zaś w Armię Krajową. Równocześnie pracował w Fabryce Aparatów Elektrotechnicznych Kazimierza Szpotańskiego, co więcej zajmował się tam prowadzeniem wykładów na rocznych kursach dedykowanych elektromonterom (działały w latach 1940–1944 w charakterze szkoły przyfabrycznej), które zainicjowali członkowie Stowarzyszenia Elektryków Polskich, aby uchronić młodych Polaków przed wywózkami na roboty przymusowe do Niemiec. Pomagał organizatorowi tych szkoleń, dr inż. Stanisławowi Wachowskiemu, oraz brał udział w opracowywaniu kompleksowego programu takich wykładów, przewidzianego do wprowadzenia po zakończeniu II wojny światowej.