Pomimo ostatecznego rozstania z nim, Pisier zagrała tę samą postać Colette jeszcze w dwóch późniejszych filmach Truffauta: Skradzione pocałunki (1968) i Uciekająca miłość (1979).
W międzyczasie aktorka ukończyła dwa kierunki na Uniwersytecie Paryskim: prawo i nauki polityczne. W życiu prywatnym nie miała oporów przed wyrażaniem swoich poglądów politycznych. Walczyła głośno o prawa kobiet i podpisała Manifest 343, domagając się prawa do legalnej aborcji. Uczestniczyła w protestach studentów w 1968 r. W latach 90. wygrała walkę z rakiem piersi.
Obsadzana była zwykle w rolach kusicielek oraz kobiet o tajemniczej proweniencji. Zagrała i współtworzyła scenariusz słynnego filmu Jacques'a Rivette'a Céline i Julie płyną statkiem (1974). W tym samym roku wystąpiła także w Widmie wolności Luisa Buñuela. Wielki sukces w Europie i USA odniosła Pisier dzięki roli frywolnej, neurotycznej żony w popularnej komedii Kuzyn, kuzynka (1975), za którą otrzymała nagrodę Cezara. Dalsze sukcesy aktorka odniosła grając w trzech filmach André Téchiné: Wspomnienia z Francji (1975), Barok (1976, drugi Cezar) oraz Siostry Brontë (1979), w którym Pisier wcieliła się w rolę Charlotte Brontë.