W kampanii wrześniowej 1939, jako podporucznik rezerwy był lekarzem w samodzielnym zespole chirurgicznym zmobilizowanym przez 5 Szpital Okręgowy w Krakowie. Od 18 września 1939 był lekarzem w obozie dla internowanych w Băile Govora, a od stycznia 1940 w Tîrgu Jiu w Rumunii. W kwietniu 1940 przedostał się do Francji, gdzie pracował jako chirurg w I Dywizji Grenadierów. Od lipca 1940 w polskich oddziałach wojskowych na terenie Szkocji, gdzie pracował jako wolontariusz w szpitalu w Dundee. W sierpniu 1942 został skierowany na środkowy wschód – pracował jako chirurg w Armii Polskiej na Wschodzie, początkowo w Szpitalu Wojennym nr 1 w Rechowot w Palestynie, a od stycznia 1943 w Szpitalu Wojennym nr 2 w Chanakin w Iraku. Od 16 lipca 1943 do 1 maja 1944 jako lekarz chirurg w 7. Kompanii Sanitarnej II Brygady Pancernej przeszedł szlak: Irak – Palestyna – Egipt – Włochy. Od 2 maja 1944 do końca wojny był komendantem polskiej czołówki chirurgicznej biorącej udział w bitwie pod Monte Cassino i w walkach na linii Gotów. W bitwie pod Monte Cassino w stopniu porucznika lekarza był komendantem 47. Czołówki Chirurgicznej w Głównym Punkcie Opatrunkowym 5. Kresowej Dywizji Piechoty.