W rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z 20 stycznia 1924 r. (), w artykule 5, ustalono, że monety srebrne 5-złotowe będą bite w stopie próby 900, na krążkach o średnicy 37 mm, o masie 25 gramów, przy okazji definiując również srebrne monety o nominałach: ½ złotego, 1 złoty oraz 2 złote, dla których przewidywano stop próby 835 – co odpowiadało zasadom obowiązującym w Łacińskiej Unii Monetarnej. Nowelizacja wprowadzona po trzech miesiącach – rozporządzeniem prezydenta z 23 kwietnia 1924 r. () ustaliła, że srebrnymi będą monety: 1- 2- i 5-złotowe, jednak wszystkie bite ze srebra próby 750, przy niezmienionych w stosunku do rozporządzenia styczniowego masie i średnicy. Wprowadzona tym rozporządzeniem próba stopu srebra dla 5-złotówki była niezgodna z zasadami Łacińskiej Unii Monetarnej. Miesiąc później – 26 maja 1924 r. Minister Skarbu wydał rozporządzenie ustalające wzory monet obiegowych o nominałach od 1 grosza do 100 złotych (), w którym dla 5-złotówki wprowadzono rysunki awersu i rewersu według projektu Tadeusza Breyera, takie same jak dla jedno- i dwuzłotówki. Moneta 5-złotowa według projektu Tadeusza Breyera nie była jednak bita. Stan prawny uległ zmianie po roku – 15 maja 1925 r., w dniu w którym opublikowano Rozporządzenie Ministra Skarbu z 28 kwietnia 1925 r.