wydłużenie poprzedniej głoski; e, i, ö, ü wymawiane jest jak polskie j h wymawiane jako krtaniowe h, jak w wyrazie hak ıwymawiane podobnie do rosyjskiego ы, tylko bardziej tylne i polskie i j wymowa między ż a ź k, polskie k (w otoczeniu samogłosek a, ı, o, u wymawia się twardo; w otoczeniu samogłosek e, i, ö, ü wymawia się miękko) l, polskie l (w otoczeniu samogłosek a, ı, o, u wymawia się twardo; w otoczeniu samogłosek e, i, ö, ü wymawia się miękko) m polskie m n polskie n o polskie o ö wymawiane jak e przy wargach ułożonych jak przy wymowie polskiego o p polskie p r podobne do polskiego r s polskie s ş wymowa między sz a ś t polskie t u polskie u ü wymawiane jako y przy wargach ułożonych jak przy wymowie u v polskie w y polskie j z polskie z
Cyrkumfleks nad samogłoskami a, u (â, û) oznacza długość tych samogłosek i jednocześnie zmiękczenie wymowy poprzedzającej spółgłoski, np. kâr [] 'zysk'; î zaś oznacza długą samogłoskę, np. resmî [] 'oficjalny', dinî [] 'religijny'. Samogłoska i nie zmiękcza poprzedzającej ją spółgłoski s (jak w pol. sinus).
Znak apostrofu ’ wskazuje granicę między nazwą własną a sufiksem, który jest do niej dołączony, np.