thumb|Mapa Italii w roku 1000 thumb|Mapa południowej Italii w 1112 Księstwo Kapui – longobardzkie, a następnie normańskie państwo istniejące w średniowieczu w Italii, ze stolicą w mieście Kapua.
Historia Miasto Kapua było już w starożytności prężnym ośrodkiem rzymskim. W średniowieczu znalazło się pod zwierzchnictwem longobardzkiego księstwa Benewentu. W latach 40. IX w. powstało tutaj hrabstwo, które zdołało oprzeć się dominacji powstałego w tym samym okresie księstwa Salerno. Pierwszym hrabią Kapui był Landulf I. Jego syn Landone I przeniósł miasto Kapuę w nowe miejsce.
Hrabia Kapui Atenulf w 900 został także księciem Benewentu. Po jego śmierci w 910 księstwa zostały rozdzielone pomiędzy jego synów, ale przez większość X w. stanowiły w zasadzie jeden organizm polityczny. Do ich rozdziału doszło w 981 po śmierci księcia Pandulfa I Żelaznej Głowy (który dzięki udzieleniu schronienia papieżowi Janowi XIII doprowadził do powołania w Kapui arcybiskupstwa). Na przełomie X i XI w., po interwencji cesarza rzymskiego Ottona III władzę w Kapui objęła nowa dynastia, także wywodząca się z Benewentu. W XI w. książę Pandulf IV w sporze pomiędzy cesarzem Henrykiem II a cesarzem bizantyńskim opowiedział się po stronie tego ostatniego, dzięki czemu umocnił księstwo (m.in. narzucił swoje zwierzchnictwo Neapolowi i opactwu Monte Cassino).