Strój kobiecy Nakrycie głowy Najstarszym okryciem głowy kobiet zamężnych, znanym z literatury etnograficznej jest peremitka – rodzaj czepca, drapowany z lnianego zawoju. Składał się z długiego prostokątnego szala, zakończonego na dwóch końcach szlakiem haftu tkackiego. Rańtuch w odróżnieniu od peremitki wykonany był z tkanin kupnych. Na peremitkę wiązano fabryczne, drukowane chusty wełniane. Sposób wiązania chust na głowie był różnoraki. Wywiązywanie chust z uszami polegał na drapowaniu rogów, tak tworzyły rodzaj pomponów po bokach głowy. Inną metodą było wiązanie po „turecku”, które przypominało turban.
Koszula Archaiczne koszule – soroczki – posiadały krój przyramkowy, szyto je z lnianego płótna samodziałowego. Koszule były długie, najstarsze sięgały kostek, szyte z jednej długości i szerokości płótna. Istniały warianty koszul, które od połowy miały wszywane płótno innego gatunku i doszywane kliny, co ułatwiało poruszanie. Zdobienie odświętnych koszul na Huculszczyźnie było i nadal jest niezwykle bogate. Pierwotnie zdobiny występowały na stójce i oszewce, przodach, przyramkach i mankietach, a także na dolnych krawędziach (koszula była widoczna spod zapaski). Najstarsze techniki hafciarskie to: stebnówki, ściegi liczone – krzyżykowy, warkoczykowy, sznureczek, „sośniwka”, węzełkowy.