Świetność rodu przypada na okres 2. połowy XVI w. – 1. połowy XVIII w. Pod koniec XVIII w. ród zubożał. Na skutek represji ze strony władz austriackich czy rosyjskich, które odebrały ziemię Zagórnym herbu Rogala. W czasach zaborów nie wpisywano celowo Zagórnych jako szlachty – ze względu na działalność patriotyczną, wykluczając cały ród, choć potwierdzenia w herbarzach niemieckich sięgają nawet XIX-XX w., które wskazują, iż Zagórni wylegitymowali się swym szlachectwem jeszcze w 1737 r.
Zagórni są opisani w herbarzu Tadeusza Gajla, Nowy Herbarz Polski, Latarnia, 2016, s. 636 oraz można natrafić na informację odnośnie do Zofii Zagórnej (szlachcianki) [brak informacji o herbie], w herbarzu Bonieckiego – Boniecki, Herbarz polski, T. 1, s. 146., a także w niemieckim herbarzu z 1916 r., jednakże tam pojawia się informacja o jednej z gałęzi Zagórnych herbu Rogala, która w klejnocie herbu zamiast rogów używała trzech pawich piór, dla odróżnienia od innych gałęzi rodu Zagórnych „Von Zagórny auf Pathaunen 1682 [autor: poświadczenie z tegoż roku], Wiranden (Worainden) 1667, 1737 [autor: kolejne poświadczenia]. W. Gespalten; horn eine eintwards gefehrte Hirstchstange;