thumb|Grób profesora Jana Szymańskiego na cmentarzu Powązkowskim Jan Duklan Szymański (ur. 1903 w Jaśle, zm. 23 lutego 1984 w Warszawie) – polski otolaryngolog.
Życiorys Urodził się w rodzinie Stanisława Szymańskiego - urzędnika bankowego. W 1921 zdał egzamin dojrzałości w Państwowym Gimnazjum im. Króla Stanisława Leszczyńskiego w Jaśle. Podjął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego. Na trzecim roku przeniósł się na Uniwersytet Warszawski, gdzie w 1930 uzyskał dyplom lekarza. Podczas studiów pracował jako laborant w Zakładzie Histologii, po ich ukończeniu został lekarzem w Klinice Laryngo-Otiatrycznej Uniwersytetu Warszawskiego, która znajdowała się przy Szpitalu Św. Ducha. W 1938 został asystentem i nauczycielem akademickim, pracy lekarza nie przerwał nawet podczas oblężenia Warszawy we wrześniu 1939. Podczas bombardowania ratował z płonącego szpitala pacjentów, ranny personel, narzędzia i księgozbiór. Na wniosek prezydenta Warszawy Stefana Starzyńskiego został odznaczony po raz pierwszy Krzyżem Walecznych. Podczas ostatniego posiedzenia Rady Naukowej Wydziału Lekarskiego UW zlecono Janowi Szymańskiemu bezterminowe prowadzenie kliniki. Po zajęciu miasta przez hitlerowców studia medyczne były kontynuowane w formie tajnego nauczania, absolwenci i studenci ostatniego zdawali egzaminy w konspiracji.