19 stycznia 1921 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w 82 pułku piechoty. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 992. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 82 Syberyjski pułk piechoty. W 1923 roku był oficerem 84 pułku Strzelców Poleskich w Pińsku. W styczniu 1924 roku został odkomenderowany do Oddziału V Sztabu Generalnego. W marcu tego roku został przeniesiony z 84 do 69 pułku piechoty w Gnieźnie z pozostawieniem na odkomenderowaniu w Oddziale V SG. W 1928 roku był dowódcą II batalionu 69 pułku piechoty. 12 kwietnia 1927 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 85. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 24 stycznia 1928 Inspektor Armii gen. Rydz-Śmigły wystawił opinię o Ludwiku Strugale: „Inteligencja duża i ruchliwa, pracuje dużo ... dobry organizator, dba o podwładnych, Wybija się ponad przeciętność”.