Ludwik Strugała (ur. 2 lipca 1894 w Bolechowicach, zm. 4 sierpnia 1935 w Niedźwiedziu) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 2 lipca 1894 w Bolechowicach, w ówczesnym powiecie krakowskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Franciszka i Marii z Bednarskich. Kształcił się w c. i k. V Gimnazjum w Krakowie, w którym w 1912 ukończył VII klasę, zdał egzamin dojrzałości w 1913. Podjął studia w Wyższej Szkole Przemysłowej w Krakowie.
Po wybuchu I wojny światowej w sierpniu 1914 został wcielony do armii austro-węgierskiej i przydzielony do 87 pułku piechoty, w charakterze jednorocznego ochotnika. 1 lutego 1915 jako kadet i dowódca plutonu został wysłany na front rosyjski. 16 lipca 1915 w stopniu chorążego został wzięty do niewoli rosyjskiej, w której przebywał w kilku obozach do 6 lipca 1918. W tym czasie zaangażował się w działalność konspiracyjnego Związku Wojskowych Polaków. W dniu odzyskania wolności z niewoli wstąpił do Wojska Polskiego na Wschodzie w Samarze i latem 1918 był jednym z organizatorów formowanego w Bugurusłanie 1 pułku strzelców polskich im. Tadeusza Kościuszki. W szeregach tej jednostki jako dowódca 4 kompanii od listopada 1918 do 15 stycznia 1919 walczył na froncie ufańskim (m.in.