Powódź tysiąclecia – potoczna nazwa powodzi, która nawiedziła w lipcu 1997 roku południową i zachodnią Polskę, Czechy, wschodnie Niemcy (Łużyce), północno-zachodnią Słowację oraz wschodnią Austrię, doprowadzając na terenie Czech, Niemiec i Polski do śmierci 114 osób oraz szkód materialnych w wymiarze blisko 4,5 miliarda dolarów amerykańskich. Na terenie Polski zginęło 56 osób, a szkody oszacowano na ok. 3,5 miliarda dolarów. Na całej Opolszczyźnie zginęło 8 osób. W Opolu powódź zalała część miasta łącznie z fragmentem centrum oraz wyspy Bolko i Pasieka.
Przebieg wydarzeń Stan alarmowy na wielu rzekach województwa, a także alarm powodziowy dla Opola ogłoszono 6 lipca, zaś dwa dni później po czwartej nad ranem woda, której poziom podniósł się do około 590 cm zaczęła wdzierać się do miasta. Fala kulminacyjna do Opola dotarła 10 lipca 1997 roku. Jako pierwsze zalane zostały dzielnice południowe. Powódź przerwała wał w okolicy osiedla Metalchem, co skutkowało podtopieniami wielu znajdujących się tam fabryk. Następnie fala dotarła na wyspy Bolko i Pasiekę. Tam pod wodą znalazło się wiele ważnych dla miasta instytucji, m.in. sztuczne lodowisko Toropol wraz z hotelem, Państwowa Szkoła Muzyczna I i II stopnia im.