Lądowały i startowały na pokładach jednostek różnych klas, od kutrów desantowych, po niszczyciele, krążowniki i pancernik. Wypełniały zadania łącznikowe, były latającymi stanowiskami korygowania ognia artylerii okrętowej, holowały tratwy ratunkowe. Na początku 1953 roku ukazał się raport podsumowujący wyniki prób, w którym podkreślono potrzebę posiadania przez marynarkę pokładowych śmigłowców. Testowana maszyna nie nadawała się jednak do tej roli: Ka-10 miał zbyt mały udźwig by zainstalować na nim dodatkowe wyposażenie, a pilot, siedzący w otwartej kabinie, był narażony na złe warunki atmosferyczne. Remedium miała być nowa konstrukcja, określana jako Ka-15Piotr Butowski, Kamowy dla marynarki. Od Ka-10 do Ka-25. Cz. I, „Nowa Technika Wojskowa”, nr 11 (1999), s. 41-47, . Projekt Zdając sobie sprawę z niedoskonałości Ka-10, zwłaszcza w kontekście wyśrubowanych wymagań stawianych śmigłowcom morskim, Kamow jeszcze w sierpniu 1950 roku rozpoczął prace projektowe nad jego następcą. Formalne zamówienie na nową konstrukcję złożono 9 czerwca 1951 roku. Zachowano układ współosiowy, ale znacząco - w porównaniu do Ka-10 - powiększono rozmiary śmigłowca. Masa startowa Ka-15 wynosiła 1370 kg, w porównaniu do 370 kg Ka-10. Na pokład obok pilota mógł wejść dodatkowy pasażer lub zamiast niego można było zabrać początkowo około 250 kg ładunku.