Pod koniec XV wieku zgromadzenie nabyło cały Nowogrodziec, stając się jego właścicielem aż do końca swojego istnienia, co miało miejsce w 1810 roku. mały|Dawny dziedziniec klasztorny i ściana północna klasztoru Klasztor dobrze zarządzał miastem, już w pierwszych latach jego rządów w mieście zainstalowano kanalizację. Siostry zakonne wspierały miasto w czasach klęsk żywiołowych i innych kataklizmów, jednak niejednokrotnie zgromadzenie toczyło spory z radą miejską Nowogrodźca. W I połowie XVIII wieku doszło do wielkiego pożaru budynków klasztoru, a ich odbudowa przekształciła kompleks zabudowań klasztornych do stanu, w jakim znajdował się do końca II Wojny Światowej. W 1810 roku w wyniku sekularyzacji przeprowadzonej przez władze pruskie, zgromadzenie zakonne w Nowogrodźcu przestało istnieć. Budynki klasztorne poddano częściowej przebudowie, aby dostosować je do nowych ról. W nowogrodzieckim klasztorze ulokowano przez kolejne 135 lat między innymi sąd, więzienie, seminarium protestanckie, magazyny i lazaret podczas wojen napoleońskich.