Druga Świątynia (hebr. בֵּית הַמִּקְדָּשׁ הַשֵּׁנִי, Bet ha-Mikdasz ha-Szeni) – najważniejsza świątynia Izraelitów, niegdyś znajdująca się w Jerozolimie, na Wzgórzu Świątynnym. Zgodnie z żydowską tradycją powstała w latach 537–516 p.n.e. z inicjatywy perskiego króla Cyrusa II Wielkiego na miejscu Pierwszej Świątyni, która została zniszczona przez armię babilońską w 587 roku p.n.e. Następnie podległy Cesarstwu Rzymskiemu król Herod Wielki przeprowadził przebudowę i powiększenie świątyni. Budowla została zniszczona przez wojska rzymskie w 70 roku n.e. podczas oblężenia Jerozolimy.
Okoliczności budowy i przebudowy Od czasu zniszczenia Drugiej Świątyni jedyne dostępne źródła wiedzy o niej były obarczone religijnymi i politycznymi inklinacjami. Podstawę współczesnej wiedzy na temat Drugiej Świątyni stanowi Nowy Testament, Miszna (rabiniczna egzegeza Starego Testamentu), a także dzieła żydowsko-rzymskiego historyka Józefa Flawiusza.