Kość promieniowa szkieletu z Kipsaramon mierzy 192 mm długości, średnica jej wynosi zaś 8,5 mm w płaszczyźnie strzałkowej, a 10,7 w czołowej. Głowa kości promieniowej opisywana jest jako zaokrąglona, trzon kości jest natomiast prosty, smukły – to również są cechy konserwatywne. U bliższego końca kości leży guzowatość mięśnia dwugłowego, z czego zespół Sherwooda wnioskuje o krótkim ramieniu dźwigni dla mięśnia dwugłowego. Zwraca on także uwagę na ograniczoną powierzchnię stawową dalszego końca kości. Kość łódeczkowata, większa i lepiej zbudowana niż prokonsulowa, cechuje się wklęsło-wypukłą bliższą powierzchnią stawową i umiarkowanie wklęsłą dalszą, na grzbietowej jej powierzchni widnieje grzebień, który oddziela powierzchnie stawowe dla wspomnianej już kości środkowej i kości czworobocznej większej. Zwraca uwagę głębokość zagłębienia dla więzadła gruszkowato-haczykowatego na kości haczykowatej. Po stronie przyśrodkowej, proksymalnie i grzbietowo w stosunku do wspomnianego zagłębienia, leży powierzchnia stawowa dla kości trójgraniastej. Jest jeszcze jedno zagłębienie związane tym razem z więzadłem główkowato-haczykowatym. Kość grochowata ma silnie wklęsłą powierzchnię boczną. Kość czworoboczna większa, cienka w kierunku dłoniowo-grzbietowym, nosi od strony dłoniowej niewielki guzek.