Opieka Społeczna oddała pod ich opiekę szesnaścioro dzieci w Domu Wychowawczym dla Sierot.
Podczas II wojny światowej siostry zostały wywiezione do obozu dla zakonnic w Bojanowie, z którego powróciły w 1945 roku. Ponownie podjęły pracę przygarniając sieroty wojenne oraz dzieci z najbiedniejszych rodzin. By pozyskać środki na swoją działalność, prowadziły hafciarnię szat liturgicznych i szwalnię.
Biskup ordynariusz łódzki Michał Klepacz zatwierdził nowe zgromadzenie 22 grudnia 1959 roku.
Charyzmat Główną formą apostolstwa antonianek jest prowadzenie życia ewangelicznego, prace podejmowane są w duchu franciszkańskiej małości. Celem szczegółowym jest troska o dzieci nienarodzone (w odpowiedzi na apel prymasa Wyszyńskiego o „ratowanie przypadkowego macierzyństwa”). Duchowość Zgromadzenia kształtowana jest w oparciu o Regułę Braci i Sióstr Trzeciego Zakonu Regularnego św. Franciszka z Asyżu.
Siostry ze zgromadzenia prowadzą działalność społeczno-charytatywną, zajmują się katechizacją, pracą w kancelariach parafialnych, wydają posiłki ubogim, wspomagają więźniów proszących o pomoc. Prowadzą w Łodzi Dom Samotnej Matki im. Stanisławy Leszczyńskiej oraz (kontynuując dzieło o. Pankiewicza) pracują w Katolickim Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącym oo.